مراقبت از بیمار COPD در منزل مشهد؛ راهنمای خانواده
این مطلب بر پایهی سیاست تحریریه حالنو منتشر شده است؛ شیوهی ارزیابی تخصصی را در سیاست بازبینی پزشکی ببینید.
# مراقبت از بیمار COPD در منزل مشهد؛ راهنمای خانواده
زندگی با بیماری انسدادی مزمن ریه یا COPD ممکن است کارهای سادهای مثل لباس پوشیدن، حمام کردن یا چند قدم راه رفتن را خستهکننده کند. در چنین شرایطی، یک برنامه منظم خانگی میتواند به بیمار و خانواده کمک کند تغییرات تنفس را زودتر تشخیص دهند، داروها را درست مصرف کنند و بدانند چه زمانی باید از پزشک یا اورژانس کمک بگیرند.
مراقبت از بیمار COPD در منزل فقط استفاده از دستگاه بخور یا اکسیژن نیست. پایه مراقبت، برنامه اختصاصی پزشک، تکنیک صحیح اسپری، شناخت وضعیت معمول بیمار، کاهش تماس با دود و آلودگی، فعالیت متناسب و ثبت علائم است. دستگاه یا داروی بیشتر لزوماً به معنی مراقبت بهتر نیست و بعضی تجهیزات، بهویژه اکسیژن، فقط باید با تجویز و آموزش حرفهای استفاده شوند.
این راهنما برای خانوادههای مشهد نوشته شده است تا مراقبت روزانه را با اطمینان بیشتری سازماندهی کنند. در صورت نیاز میتوانید برای ارزیابی بیمار از ویزیت پزشک در منزل مشهد، پرستار در منزل مشهد یا همراهی روزانه نگهدار بیمار کمک بگیرید.
هشدار فوری: تنگی نفس شدید در حالت استراحت، کبودی لبها، گیجی، درد قفسه سینه، سرفه خونی یا کاهش هوشیاری نیازمند تماس فوری با اورژانس ۱۱۵ است. برای این علائم منتظر ویزیت عادی در منزل نمانید.
COPD چیست و چرا مراقبت در خانه اهمیت دارد؟
سازمان جهانی بهداشت COPD را بیماری شایع ریه میداند که جریان هوا را محدود میکند و میتواند با تنگی نفس، سرفه مزمن، خلط، خسخس و خستگی همراه باشد. آمفیزم و برونشیت مزمن از اصطلاحاتی هستند که ممکن است در پرونده این بیماران دیده شوند.
COPD معمولاً یک بیماری طولانیمدت است و وضعیت بیمار در همه روزها یکسان نیست. بیمار ممکن است یک «روز معمول» با علائم قابلکنترل داشته باشد و در دورهای دیگر دچار تشدید یا حمله COPD شود. تشدید به معنی بدتر شدن علائم نسبت به حالت همیشگی است و گاهی به داروی اضافی، ارزیابی فوری یا بستری نیاز دارد.
هدف مراقبت خانگی درمان خودسرانه تشدید نیست؛ هدف این است که خانواده:
- وضعیت معمول تنفس، سرفه، خلط و توان فعالیت بیمار را بشناسد؛
- تغییرات جدید را سریع ثبت و گزارش کند؛
- داروها و اسپریها را مطابق نسخه و با روش درست استفاده کند؛
- عوامل محرک مانند دود، بوهای تند و آلودگی را کاهش دهد؛
- برنامه مکتوب اقدام در روزهای خوب، روزهای بد و وضعیت اورژانسی داشته باشد.
علائم تشدید COPD را چگونه تشخیص دهیم؟
بر اساس راهنمای انجمن ریه آمریکا درباره تشدید COPD، بدتر شدن تنگی نفس، افزایش سرفه، تغییر مقدار یا رنگ خلط، خسخس، اختلال خواب و خستگی بیشتر از نشانههای رایج تشدید هستند.
هیچ عدد یا علامت واحدی برای همه بیماران کافی نیست. مهم است بدانیم بیمار در روزهای پایدار چه مقدار راه میرود، معمولاً چند بار سرفه میکند، خلط او چه رنگ و حجمی دارد و در حالت عادی چگونه میخوابد. تغییر نسبت به این خط پایه میتواند مهمتر از مقایسه با فرد دیگری باشد.
علائمی که باید همان روز به پزشک یا پرستار گزارش شوند عبارتاند از:
- تنگی نفس بیشتر از روزهای معمول؛
- نیاز بیشتر به داروی سریعالاثر، مطابق برنامهای که پزشک نوشته است؛
- افزایش سرفه یا خسخس؛
- زیاد شدن، غلیظ شدن یا تغییر رنگ خلط؛
- تب، لرز یا علائم عفونت تنفسی؛
- کاهش واضح اشتها، خواب یا توان انجام کارهای روزانه؛
- ورم جدید پاها یا تپش قلب؛
- پایینتر رفتن عدد پالساکسیمتر از محدوده شخصی تعیینشده توسط پزشک.
خودسرانه آنتیبیوتیک یا کورتون باقیمانده از نسخه قبلی را شروع نکنید، مگر آنکه پزشک برای همان بیمار «برنامه اقدام مکتوب» داده باشد و دقیقاً زمان و روش شروع را مشخص کرده باشد.
چه زمانی باید فوراً با اورژانس ۱۱۵ تماس گرفت؟
در منطقه قرمز برنامه اقدام COPD، تأخیر میتواند خطرناک باشد. طبق برنامه مدیریت COPD انجمن ریه آمریکا، تنگی نفس شدید حتی در استراحت، درد قفسه سینه، سرفه خونی، گیجی و تغییر رنگ لبها یا ناخنها از علائم نیازمند مراقبت فوریاند.
در موارد زیر با ۱۱۵ تماس بگیرید:
- بیمار در حالت نشسته و استراحت هم برای نفس کشیدن تقلا میکند؛
- نمیتواند به دلیل تنگی نفس یک جمله کوتاه بگوید؛
- لبها، زبان یا صورت کبود یا خاکستری به نظر میرسند؛
- گیج، بسیار خوابآلود، بیحال یا کمهوشیار شده است؛
- درد یا فشار قفسه سینه دارد؛
- خون سرفه میکند؛
- داروی نجات تجویزشده طبق برنامه استفاده شده اما علائم شدید بهتر نشدهاند؛
- تنفس یا هوشیاری بهطور ناگهانی و واضح تغییر کرده است.
بیمار را تنها نگذارید، دارو یا اکسیژن را خارج از دستور تغییر ندهید و اطلاعات داروها و بیماریهای زمینهای را برای تیم اورژانس آماده کنید.
برنامه سهمرحلهای سبز، زرد و قرمز برای COPD
یکی از مفیدترین ابزارها، برنامهای یکصفحهای است که پزشک یا پرستار برای خود بیمار تکمیل میکند. این برگه باید به زبان ساده در دسترس همه مراقبان باشد.
منطقه سبز؛ وضعیت معمول بیمار
در این وضعیت، تنفس، سرفه، خلط، خواب و توان فعالیت نزدیک به حالت همیشگی است. بیمار داروهای کنترلکننده، فعالیت مجاز و سایر مراقبتها را طبق نسخه ادامه میدهد. حتی در روز خوب نیز اسپری نگهدارنده نباید خودسرانه قطع شود.
منطقه زرد؛ علائم بیشتر از معمول
افزایش تنگی نفس، سرفه، خلط، خسخس یا خستگی میتواند بیمار را وارد منطقه زرد کند. اقدامات این بخش باید از قبل توسط پزشک مشخص شده باشند: چه دارویی، با چه مقدار و چه زمانی؛ چه عددی را گزارش کنیم؛ و با چه کسی تماس بگیریم. اگر دستور مکتوب وجود ندارد، خانواده نباید آن را از اینترنت حدس بزند.
منطقه قرمز؛ نیاز به کمک فوری
تنگی نفس شدید در استراحت، گیجی، کبودی، درد قفسه سینه، سرفه خونی یا کاهش هوشیاری در منطقه قرمز قرار میگیرند. در این وضعیت با ۱۱۵ تماس بگیرید. ثبت درخواست پرستار یا ویزیت معمولی جای تماس اورژانسی را نمیگیرد.
چکلیست روزانه مراقبت از بیمار COPD در منزل
یک دفتر ساده کنار داروها قرار دهید و اطلاعات را در ساعتهای مشخص ثبت کنید. هدف ثبت روند است، نه تولید عددهای زیاد و اضطرابآور.
صبح
- حال عمومی، کیفیت خواب و تنگی نفس شبانه را بپرسید.
- تعداد و شدت سرفه و وضعیت خلط را با روز معمول مقایسه کنید.
- داروهای صبح و اسپریها را مطابق نسخه آماده و پس از مصرف علامت بزنید.
- در صورت دستور پزشک، دما، نبض یا اکسیژن خون را ثبت کنید.
- برنامه فعالیت و استراحت روز را با توجه به توان بیمار تنظیم کنید.
در طول روز
- بیمار را به نشستن صحیح و تنفس آرام تشویق کنید؛
- کارها را به بخشهای کوتاه تقسیم و بین آنها استراحت ایجاد کنید؛
- خانه را از دود سیگار، عطر تند، اسپری خوشبوکننده و بخار مواد شوینده دور نگه دارید؛
- آب و تغذیه را طبق برنامه پزشک و با توجه به بیماری قلبی یا کلیوی تنظیم کنید؛
- داروی سریعالاثر را فقط مطابق نسخه و برنامه اقدام استفاده کنید؛
- هر تغییر نسبت به وضعیت معمول را همراه با ساعت شروع ثبت کنید.
شب
- نوبتهای دارویی را با نسخه تطبیق دهید؛
- تغییر تنفس، خلط، تب و سطح فعالیت را ثبت کنید؛
- اسپری، اسپیسر و تجهیزات موردنیاز را تمیز و آماده کنید؛
- شماره پزشک، پرستار و ۱۱۵ را در دسترس قرار دهید؛
- اگر بیمار با تنگی نفس از خواب بیدار میشود یا برای خوابیدن به وضعیت تازهای نیاز دارد، موضوع را گزارش کنید.
استفاده صحیح از اسپری و اسپیسر
داروی استنشاقی زمانی مؤثرتر است که با تکنیک درست وارد ریه شود. نوع اسپریها متفاوت است؛ بعضی با فشار دست فعال میشوند، بعضی پودریاند و بعضی به هماهنگی تنفس خاصی نیاز دارند. بنابراین آموزش باید با همان دستگاه بیمار انجام شود.
برای اسپری دوزسنج همراه اسپیسر، اصول عمومی معمولاً شامل این موارد است:
- بیمار صاف بنشیند یا بایستد.
- اسپری طبق دستور سازنده آماده و در انتهای اسپیسر قرار گیرد.
- بیمار تا حد راحتی بازدم کند، اما داخل اسپیسر فوت نکند.
- لبها را دور دهانه اسپیسر محکم ببندد.
- یک پاف آزاد شود و بیمار مطابق آموزش، آرام و عمیق نفس بکشد.
- در صورت توان، نفس را برای چند ثانیه نگه دارد و سپس آرام بیرون دهد.
- برای پاف بعدی فاصله و روش نوشتهشده در نسخه رعایت شود.
- اگر دارو حاوی کورتون است، مراقبت دهان پس از مصرف مطابق دستور انجام شود.
اگر صدای سوت اسپیسر شنیده میشود، ممکن است دم خیلی سریع باشد. پرستار میتواند تکنیک را مشاهده و اصلاح کند. اسپری چند نفر نباید مشترک باشد و قطعات باید طبق راهنمای سازنده شسته و کاملاً خشک شوند.
راهنمای NHS برای زندگی با COPD نیز بر مصرف داروهای تجویزشده و بررسی منظم تکنیک درمان تأکید میکند. بهتر شدن حال به معنی مجاز بودن قطع اسپری نگهدارنده نیست.
نبولایزر در خانه؛ چه زمانی لازم است؟
نبولایزر داروی مایع تجویزشده را به ذرات قابل استنشاق تبدیل میکند. این دستگاه برای همه بیماران COPD ضروری نیست و از اسپری «قویتر» یا «بهتر» محسوب نمیشود. طبق راهنمای درمان COPD در NHS، درمان نبولایزری ممکن است در موارد شدیدتر و پس از آموزش استفاده شود.
اگر پزشک نبولایزر تجویز کرده است:
- فقط داروی نوشتهشده و مقدار تعیینشده را داخل مخزن بریزید؛
- داروهای مختلف را بدون دستور با هم مخلوط نکنید؛
- قطعات را مطابق دستور سازنده بشویید و خشک کنید؛
- ماسک یا دهانه مشترک استفاده نکنید؛
- زمان و پاسخ بیمار به درمان را ثبت کنید؛
- خرابی، صدای غیرعادی یا کاهش بخار را بررسی کنید؛
- در تنگی نفس شدید و مقاوم، استفاده مکرر از دستگاه را جای تماس با ۱۱۵ نگذارید.
برای مشاهده گزینههای موجود میتوانید بخش تجهیزات تشخیصی و معاینه حالنو و نمونه نبولایزر کمپرسوری را ببینید. پیش از خرید، نوع دستگاه و داروی سازگار را با پزشک یا پرستار بررسی کنید.
پالساکسیمتر؛ عدد را جدا از حال بیمار تفسیر نکنید
اگر پزشک پایش اکسیژن خون را توصیه کرده است، ابتدا محدوده معمول و مرز تماس برای همان بیمار را بپرسید. برخی بیماران COPD هدف اکسیژن اختصاصی دارند و استفاده از عدد عمومی برای همه درست نیست.
برای کاهش خطای اندازهگیری:
- دست گرم و بیحرکت باشد؛
- لاک یا ناخن مصنوعی در مسیر حسگر نباشد؛
- چند لحظه تا ثابت شدن عدد صبر کنید؛
- نبض نشاندادهشده را با وضعیت بیمار مقایسه کنید؛
- عدد را همراه با علائم، فعالیت و اکسیژن مصرفی ثبت کنید.
یک عدد خوب، تنگی نفس شدید یا گیجی را بیاهمیت نمیکند. همچنین یک عدد غیرمنتظره را پس از بررسی وضعیت حسگر و دست دوباره بسنجید، اما اگر بیمار بدحال است برای تکرارهای زیاد زمان تلف نکنید.
اکسیژن در منزل؛ فقط با تجویز و جریان تعیینشده
اکسیژن یک دارو است. مقدار جریان، ساعت مصرف و روش استفاده باید توسط پزشک تعیین شود. کم یا زیاد کردن جریان اکسیژن بدون دستور میتواند خطرناک باشد، حتی اگر خانواده تصور کند عدد پالساکسیمتر بهتر میشود.
اصول ایمنی مهم:
- هیچکس در خانه یا نزدیک دستگاه اکسیژن سیگار نکشد؛
- دستگاه و کپسول از شعله، بخاری، اجاق و جرقه دور باشند؛
- روی دستگاه پوشانده نشود و مسیر تهویه آن باز بماند؛
- شیلنگها در مسیر رفتوآمد رها نشوند تا باعث زمینخوردن نشوند؛
- روغن، وازلین یا مواد نفتی نزدیک تجهیزات اکسیژن استفاده نشود مگر ارائهدهنده تجهیزات آن را تأیید کرده باشد؛
- برنامه قطع برق، شارژ یا منبع پشتیبان با شرکت تجهیزات و پزشک هماهنگ شود؛
- ماسک و کانولا تمیز نگه داشته شوند و تغییرات پوستی اطراف بینی بررسی شود.
راهنمای استفاده ایمن از اکسیژن انجمن ریه آمریکا بر دور نگه داشتن اکسیژن از دود و شعله و آماده بودن برای قطعی برق تأکید دارد.
تنفس لبغنچهای و مدیریت تنگی نفس
تنفس لبغنچهای میتواند به برخی بیماران کمک کند بازدم را آهستهتر و کنترلشدهتر انجام دهند. بیمار از بینی آرام دم میگیرد و از میان لبهایی که مانند فوت کردن شمع جمع شدهاند، طولانیتر بازدم میکند. شانهها باید رها باشند و بیمار برای دم عمیق اجباری تقلا نکند.
این روش را در زمان آرامش تمرین کنید تا در تنگی نفس خفیف قابلاستفاده باشد. در تنگی نفس شدید، کبودی یا گیجی، تمرین تنفسی جای کمک اورژانسی را نمیگیرد.
برای کاهش مصرف انرژی:
- کارها را نشسته انجام دهید؛
- وسایل پرکاربرد را در ارتفاع دسترس قرار دهید؛
- پیش از شروع کار، مسیر و وسایل را آماده کنید؛
- هنگام فعالیت بازدم کنید و نفس را حبس نکنید؛
- بین مراحل لباس پوشیدن، استحمام یا غذا خوردن مکث کنید؛
- فعالیت مجاز را طبق برنامه بازتوانی ریه ادامه دهید و بیحرکتی کامل را انتخاب نکنید.
هوای خانه و پیشگیری از محرکها
دود سیگار و قلیان، دود دستدوم، بخار شویندهها، عطر و اسپریهای معطر، گردوغبار و آلودگی هوا میتوانند علائم را بدتر کنند. پنجره را زمانی باز کنید که کیفیت هوای بیرون مناسب باشد و هنگام استفاده از مواد شوینده، بیمار در فضای دیگری بماند.
برای نظافت:
- گردگیری مرطوب بهجای جاروی خشک انجام شود؛
- از مخلوط کردن مواد شوینده خودداری کنید؛
- اسپری خوشبوکننده و عطر قوی حذف شود؛
- فیلتر وسایل سرمایشی و گرمایشی طبق دستور تمیز شود؛
- رطوبت زیاد و کپک بررسی و برطرف شود؛
- خانه کاملاً بدون دود باشد، نه فقط اتاق بیمار.
در روزهای آلودگی شدید مشهد، درباره کاهش خروج از خانه و تهویه مناسب با تیم درمان مشورت کنید. ماسک و روش استفاده آن نیز باید متناسب با توان تنفسی بیمار انتخاب شود.
تغذیه، آب و فعالیت بدنی
بعضی بیماران هنگام غذا خوردن زود خسته یا نفستنگ میشوند. وعدههای کوچکتر، آهسته خوردن و استراحت پیش از غذا میتواند کمککننده باشد. وزن بیمار باید زیر نظر باشد؛ کاهش وزن و تحلیل عضلات یا اضافهوزن هر دو میتوانند تنفس و فعالیت را دشوارتر کنند.
مقدار مایعات برای همه یکسان نیست. اگر بیمار نارسایی قلبی یا کلیوی دارد، محدودیت مایعات ممکن است لازم باشد. برای بیماران دارای بیماری قلبی، مقاله مراقبت از بیمار قلبی در منزل مشهد را نیز بخوانید.
فعالیت بدنی و بازتوانی ریوی میتواند بخشی از درمان باشد، اما شدت آن باید توسط پزشک یا فیزیوتراپیست تعیین شود. در تب، عفونت، درد قفسه سینه یا تشدید علائم، برنامه معمول را بدون ارزیابی ادامه ندهید.
پزشک، پرستار و نگهدار چه نقشی دارند؟
در خدمات درمانی و مراقبتی حالنو در مشهد میتوانید نوع کمک را متناسب با نیاز بیمار انتخاب کنید.
پزشک در منزل
پزشک وضعیت جدید را ارزیابی میکند، درباره تشدید بیماری تصمیم میگیرد، داروها را بازبینی میکند و محدودههای شخصی اکسیژن و علائم را مشخص میکند. ویزیت خانگی برای پیگیری غیراورژانسی مناسب است و جای تماس با ۱۱۵ در علائم قرمز را نمیگیرد.
پرستار در منزل
پرستار میتواند علائم حیاتی را ارزیابی کند، تکنیک اسپری و نبولایزر را مشاهده و آموزش دهد، تجهیزات تجویزشده را بررسی کند، داروهای نسخهشده را پیگیری کند و تغییرات را به پزشک گزارش دهد. پس از ترخیص یا تغییر درمان، چند نوبت آموزش پرستاری میتواند از خطاهای تکراری جلوگیری کند.
نگهدار یا کمکپرستار
نگهدار در استحمام، لباس پوشیدن، تغذیه، جابهجایی ایمن، یادآوری دارو و همراهی روزانه کمک میکند. نگهدار نباید جریان اکسیژن یا نسخه دارویی را تغییر دهد و اقدامات تخصصی پرستاری باید توسط فرد واجد صلاحیت انجام شود.
تحویل شیفت و دفتر ثبت بیمار
اگر چند نفر از بیمار مراقبت میکنند، تحویل شفاهی کافی نیست. در هر شیفت این موارد ثبت شود:
- ساعت مصرف اسپریها و داروها؛
- تعداد دفعات استفاده از داروی نجات مطابق نسخه؛
- وضعیت سرفه، خلط، خسخس و تنگی نفس؛
- دما، نبض و اکسیژن خون، فقط اگر در برنامه بیمار هستند؛
- جریان و مدت اکسیژن تجویزشده، بدون تغییر خودسرانه؛
- میزان غذا، آب، خواب و فعالیت؛
- تماس با پزشک و دستور دقیق دریافتشده؛
- زمان و شرح هر تغییر ناگهانی.
نسخه دارویی بهروز، حساسیتها، شماره تماس پزشک و نشانی بیمار را در پوشهای قابلدسترسی قرار دهید. اگر بیمار پس از بستری به خانه برگشته است، راهنمای مراقبت بعد از ترخیص بیمارستان نیز برای برنامهریزی روزهای اول مفید است.
چگونه از حالنو در مشهد درخواست کمک کنیم؟
پیش از ثبت درخواست مشخص کنید بیمار به کدام نوع خدمت نیاز دارد: ارزیابی پزشک، آموزش و پایش پرستاری، مراقبت چندساعته یا نگهدار شبانهروزی. این اطلاعات را آماده داشته باشید:
- تشخیص و آخرین زمان بستری؛
- وضعیت معمول تنفس و توان راه رفتن؛
- داروها، نوع اسپری و وجود اکسیژن یا نبولایزر؛
- نیاز به کمک در حمام، غذا و جابهجایی؛
- محدوده محل سکونت در مشهد و وجود پله یا آسانسور؛
- تعداد ساعت و زمان موردنیاز مراقبت.
شرح دقیق، انتخاب نیروی مناسب را آسانتر میکند. اگر وضعیت بیمار در فاصله ثبت درخواست تا رسیدن نیرو وارد علائم قرمز شد، درخواست عادی را کنار بگذارید و با ۱۱۵ تماس بگیرید.
پرسشهای متداول
آیا هر بیمار COPD به اکسیژن نیاز دارد؟
خیر. اکسیژن بر اساس ارزیابی پزشکی و اندازهگیریهای مشخص تجویز میشود. استفاده خودسرانه یا تغییر جریان آن میتواند خطرناک باشد.
آیا نبولایزر بهتر از اسپری است؟
نه لزوماً. انتخاب دستگاه به شدت بیماری، نوع دارو، توان استفاده صحیح و نظر پزشک بستگی دارد. بسیاری از بیماران با اسپری و اسپیسر مناسب درمان مؤثری دریافت میکنند.
عدد مناسب پالساکسیمتر برای بیمار COPD چند است؟
هدف اکسیژن برای هر بیمار میتواند متفاوت باشد. محدوده معمول و مرز اقدام باید توسط پزشک مشخص شود. علائم بالینی شدید حتی با عدد ظاهراً مناسب نیازمند توجه فوریاند.
آیا در افزایش خلط میتوان آنتیبیوتیک قبلی را شروع کرد؟
فقط اگر پزشک برای همان بیمار برنامه مکتوب و داروی مشخص داده باشد. مصرف خودسرانه آنتیبیوتیک یا کورتون ممکن است درمان مناسب را به تأخیر بیندازد یا عارضه ایجاد کند.
پرستار در منزل چه کمکی به بیمار ریوی میکند؟
پرستار میتواند علائم را ارزیابی، تکنیک اسپری و تجهیزات را اصلاح، برنامه دارویی تجویزشده را پیگیری و تغییرات را به پزشک گزارش کند. تغییر نسخه همچنان بر عهده پزشک است.
آیا تنگی نفس شدید را میتوان با ویزیت عادی در منزل مدیریت کرد؟
خیر. تنگی نفس شدید در استراحت، کبودی، گیجی، درد قفسه سینه، سرفه خونی یا کاهش هوشیاری نیازمند تماس فوری با اورژانس ۱۱۵ است.
جمعبندی
مراقبت ایمن از بیمار COPD در منزل بر شناخت وضعیت معمول، تشخیص زودهنگام تشدید، مصرف صحیح داروهای استنشاقی و داشتن برنامه اقدام شخصی استوار است. اکسیژن، نبولایزر و داروهای نجات باید دقیقاً طبق دستور استفاده شوند و هیچ دستگاهی جای مشاهده حال بیمار را نمیگیرد.
خانوادههای مشهد میتوانند متناسب با نیاز بیمار از پزشک، پرستار یا نگهدار حالنو کمک بگیرند. پیش از ثبت درخواست، شرح بیماری، داروها، تجهیزات تنفسی، توان حرکتی و ساعت مراقبت موردنیاز را آماده کنید.
سلب مسئولیت پزشکی: این مطلب برای آموزش عمومی است و جایگزین معاینه، تشخیص یا دستور پزشک نیست. در علائم اورژانسی با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید.